Lanowisko: wejść, podłączyć komputer, zagrać razem z ekipą

„Najpierw kable, potem herbata” — tak brzmi pierwsza zasada piątku i nikt jej nie kwestionuje, odkąd Marcin Matusiak, nasz sędzia ligi, potknął się o źle przymocowany przedłużacz. O siedemnastej Robert Cichocki otwiera klubownię przy ulicy Limanowskiego i zaczyna od sprawdzenia przełącznika, zanim ktokolwiek zdejmie kurtkę.

Kwadrans później schodzą się pierwsi. Ktoś niesie monitor owinięty szalikiem, bo od przystanku trzeba pokonać stromy kawałek ulicy, a Wałbrzych nie wybacza ciężkich toreb. Stoły stoją w trzech rzędach, każde stanowisko ma numer, listwę zasilającą i kabel podpisany tym samym numerem. Przy wejściu leży lista obecności, którą wypełnia się nickiem, nie nazwiskiem.

Ja w tym czasie uruchamiam serwer czatu i sprawdzam, które drużyny potwierdziły obecność. Moderuję od początku istnienia ekipy i wiem, że pierwszy kwadrans rozstrzyga o całym wieczorze: jeśli sieć działa, nikt nie narzeka, a jeśli nie działa, narzekają wszyscy, także ci, którzy jeszcze nie dotarli.

Od osiemnastej toczą się rundy. Mecze ligowe prowadzi sędzia, reszta gra w otwartych pokojach albo kibicuje przy dużym ekranie. Skoro gra się kilka godzin, liczy się przerwa: co dwie rundy gasimy monitory na kwadrans, na stole pojawiają się kubki z herbatą i plansza dla tych, którzy mają dość ekranów.

Przed dwudziestą trzecią wszystko odbywa się w odwrotnej kolejności: komputery wracają do toreb, kable do skrzyni, a na tablicy przy drzwiach Robert dopisuje wynik wieczoru i nick osoby, która wyłączyła zasilanie jako ostatnia. Nikt nie wychodzi bez słowa „dobranoc”. Tak wygląda zwykły piątek i takiego życzymy Państwu.